چه روزگاری بود...

وایبر که اومد فاتحه خوند به همه چیز

الانم که تلگرام و اینستاگرام

هرچند باعث شد که جمال خیلی از دوستان رو ببینیم، اما باعث فروپاشی خانواده وبلاگ نویس ها شد.

من اون خونواده رو دوست می داشتم.

کاش می شد اون خونواده رو یه جورایی دوباره جمع و جورش کرد.

براتون لبخند کشیده و ذوق از ته دل آرزومندم.

امروز دوم آذر نود و نه، اولین برف پاییزی رو توی قرنطینه شاهد بودیم.

کارمندهای دولت بصورت یک سوم میرن سر کار و من هم دو روز در هفته می رم اداره

یکی از سخت ترین کارها، موندن تو خونه و اطاعت اوامر رییس غیر هم جنسته

ما مردها هر چقدر هم بد، هر چقدر هم بیراه، راحت تر با هم کنار میایم.

ولی خدا نکنه یه دقیقه تو خونه بیکار ببیننت! از در و دیوار، کار برات درست می کنن. خخخخخ

این هم بماند یادگار